آزادی یک حق است برای تمایز انسان و حیوان. فرهنگ آزادی بیان لازمه پیشرفت یک کشور است. آزادی نماد یکتا پرستی است. حال تفاوتی ندارد برای آن پسوند و پیشوند بگذارند یا تغییر نامش دهند. آزادی بیان. آزادی رفتار. آزادی نگاه. آزادی روح. آزادی انسانیت

نوروز امسال همانند سال های قبل در اوج بی خانمانی کیف های پول و شرایط اقتصادی جامعه تصمیم گرفتیم به مسافرت برویم. به علت علاقه مفرط جامعه ایران و همچنین خانواده بنده و مهاجرت و فرار کله پوک ها و ... مقصد ما غرب بود. اما نه غرب دنیا بلکه غرب مام میهن.یک هفته کامل در میان جاده ها و شهرهای پیش رو بودیم.به سرعت برق و باد ٢۵٠٠ کیلومترماشین سواری کردیم.گویا مسولان راهنمایی و رانندگی به هیچ وجه با نامگذاری امسال به عنوان اصلاح الگوی مصرف موافق نیستند. زیرا جریمه های پی در پی و مصرف قلم و کاغذ را تا آخرین قطره خون انجام میدادند و به طبع سفر ارزان قیمت ما در هاله ای از تورم قرار گرفت.٣ همیار پلیس نیز در تمامی صحنه ها و در مواقع لزوم خواب بودند و ما همچنان در حال ارشیو کردن این جریمه ها بودیم. واقعا آنها همیار پلیس بودند. به ازای هر وعده غذا جریمه میشدیم. البته با هوشمندی کامل در صدد رفع آن بر آمدیم و سعی کردیم نهار و شام را خود تدارک ببینیم اما دیگر به پایان سفر رسیده بودیم. ناگفته نماند که با وجود همیاران پلیس در مجموع ٩٠هزار تومان به راهنمایی و رانندگی طلبکار گشته ایم. از نکات جالب سفر ما آشنایی با فرهنگ های زیبا و دوست داشتنی غرب بود. مردم دایم الرقص لرستان. لباس های محلی و گشاد کرمانشاه ( در حالی که روی آنها نیز کت پوشیده بودند ) . هوطنان خونسرد و هیچ چیز دان همدان. ایرانی های فرنگ رفته و سیل برده قم ( روزی که قم را سیل برد ما نیز انجا بودیم. خدا را شکر که ظرفیت سیل تکمیل شده بود و ما جا نشدیم )و هنرمندان اصفهان.  هر چه به سمت غرب میرفتیم عراقی ها و هر چه به شرق می رفتیم افغان ها و پاکستانی ها همیشه در صحنه حاضر بودند.

این از شانس من است که زمانی دانشجو هستم که درهای نقد سیاسی در دانشگاه و جنبش دانشجویی بسته است.این از شانس من است که هنگامی دانشجوام که دولتی روی کار است که اگر به تمام قشرهای جامعه توجه دارد. هیچ نیم نگاهی هم به دانشگاه و موجودات داخل آن ندارد.دولت مردان نهم انقلاب به خوبی آگاهی و ذهن  متفکر دانشجو را می دانند و برای همین همیشه به سرعت از کنار آن می گذرند. تا این قشر جامعه واکنشی به عملکرد آنها نداشته باشد. ۴ سال گذشت. اما دریغ از یک نگاه انتقادی دانشجویان این دوره. سیاست در قاموس ذهن دانشجویان این دوره همان قدر اهمیت دارد که برای یک روستایی فاقد درک سیاسی !!.

 هنرمندان یک قشر از جامعه هستند که معمولا بیشتر از قشر های دیگر دنبال میشوند.شعر هم یک هنرو شاعر نیز طبیعتا یک هنرمند است.شب گذشته در دانشگاه جشنواره کشوری " آفتاب مهربانی" برگزار شد که در زمینه شعر و نثر با موضوع های مختلف بود. داوران و میهمانان مطرحی همچون محمد علی بهمنی و سعید بیابانکی نیز حضور داشتند.شعر های خوانده شده اکثرا با موضوع ادبیان پایداری و مذهبی و به صورت سپید بود.بطوریکه تفاوت چندانی با یک مقاله جنگی نداشت. شعر هایی در سطح ابتذال ! چند سالی است که دیگر شعر ها شعر نیست.دیشب قبر حافظ و دیگر همکارانش در ویبره مطلق بود. کار به جایی کشیده شده است که صلوات را باید پر ارزش ترین شعر اینگونه جلسات نامید. البته آن نیز هنگامی رخ می دهد که یک شخص روحانی نیز شعر خوانی کرده باشد !.

حال خونین دلان که گوید باز                 وز فلک خون خم که جوید باز

متولدین نیمه دوم دهه شصت به بعد. حیوانات متفکری هستند که صدای خوبی برای بیان تفکرات خود ندارند.پوچ گرایی و بی آرمانی مشکل عمده این نسل است. قادر به تولید جریان فکری نیستند.ساده انگاری سر تا پای وجودشان را گرفته است.توی سر خور هایی هستند که از اعتراض کردن ترس دارند.جوانانی که بدون زحمت و خود به خود ۹۰ ساله می شوند.غروری ندارند که بدنبال حفاظت از آن باشند. عشق های خیالی و مترسک نمایی هستند که بعد از مدتی مهر تاریخ مصرف آنها نمایان است.جامعه کنونی و در راس آن دولت مردان نیز از این مرده های جوان نما راضی است.چرا که به آنها تفهیم شده است که « کبوتر با کبوتر باز با باز ». توده ای انسانی که هیچ امیدی به آنها نیست.
« دانشگاه های کشور؛ دبیرستان هایی هستند که در آن جنس مخالف دیده میشود ». این تصویر ذهن بی محتوا و بی جنب و جوش این نسل  نسبت به دانشگاه است. خوشا به حال بزرگان مملکتی که خواهان لب خاموش و تفکر قفل کرده این نسل در برابر بازیهای سیاسی و جناحی خود هستند.
بی تردید جامعه ای که جوان آن با پیر آن یک صدا باشد هرگز جنب و جوش و شادی نخواهد داشت. بازیهای دوران دهه بیست انسان؛ کنکاش در وضعیت اجتماعی‌؛ اقتصادی؛ سیاسی و فرهنگی و به چالش کشیدن ضایعات جامعه خود است. جوانان این دوره حوصله این بازیها را ندارد.جامعه در تعلیق است. حداقل تا یک سال دیگر و احتمال زیاد تا ۵ سال دیگر.

مجلس هشتم انقلاب تا حدود ۲ ماه دیگر کار خود را آغاز خواهد کرد.هر آنچه که مجلس هفتم کاملآ در خدمت دولت بود؛ مجلس هشتم هرگز اینگونه نخواهد بود.هر چند که اکثریت آن از جناح دولت باشد.اگر قبل از انتخابات و در جریان رسیدگی به صلاحیت نامزدهای انتخاباتی؛فیلتر دوگانه ی شورای نگهبان به کار از پیش تعیین شده خود نمی رسید چه بسا که می توانستیم پیش بینی کنیم که رئیس جمهور برای ادامه کار خود هم باید از استیضاح خود دفاع می کرد. شورای نگهبان طبق قانون عمل کرد منتهی قانونی که پر از ابهام است و بر طبق آن می توان حتی رهبر را هم خلع مسئولیت کرد.
تا وقتی که این شورای به ظاهر نگهبان توسط گروهی اقدام به قضاوت درباره صلاحیت افراد به صورت کاملأ جناحی و یک طرفه می کند ؛ ایرانیان هرگز نمی توانند یک انتخابات آزاد را تجربه کنند. قضاوت بوسیله قانونی که یکی از بند های ان معتقد بودن به ولایت فقیه است چگونه انجام می گیرد که نوه امام و ولایت فقیه را رد صلاحیت می کنند ؟ آیا این خود پشت کردن به ولایت فقیه نیست ؟ چرا شخصی مانند بهزاد نبوی طی ۲۰ سال از کابوس شورای نگهبان رهایی پیدا نمی کند؟ در حالی که در زمان حیات امام وزیر می شود ؟
چگونه است در انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۴ مرحوم زواره ای که خود عضو این شورا بود است ابتدا نامه رئیس شورا را مبتنی بر ردصلاحیت و سپس نامه عزرائیل را مبتنی بر رد حیات !! جلوی خود می بیند ؟ چگونه میتوان سخن از برگزاری انتخابات پر شور ؛ پر حماسه و دشمن هلاک کن زد در حالی که مردم با قرار گرفتن در عمل انجام شده قید شرکت در سرنوشت خویش را میزنند.
 آقای جنتی کافی است ! اگر شما و دوستان شما با خواب و ارتباط با دنیای دیگر پی به صلاحیت افراد می برید. من هم با خوابی که دیده ام پی به صلاحیت شما برده ام. مگر خواب شما با خواب من پیش خدا تفاوتی دارد؟ اصلا اینها همه یه کنار. من اگر بخواهم به سایت نمایندگی برسم با کدام فیلتر شکن می توانم از شما عبور کنم ؟ !

سال ۱۳۸۷؛سال موش؛سال جمع آوری؛اواخر فروردین ماه است.حدود ۱ ماه است که مطلبی در وبلاگ قرار نداده ام.گر چه جاهای دیگر روزانه حداقل ۲ مطلب نوشته ام.دیگر تبریک گفتن سال جدید کار بیهوده ای است.هر چند که به نظرم تبریک لازم ندارد.سال ها پشت سر هم می ایند و میروند و همه در ارزوی بر آورده شدن دعای لحظه تحویل سال خواهند ماند.قصد دارم در این مطلب رویداد هایی که در سال ۸۶ اتفاق افتاد و به نظرم اهمیت بیشتری داشت را دست چین کنم.البته به صورت مختصر و تیتروار.سال گذشته برایم سال خوبی نبود. اما امسال به امید سالی مهربانتر و آرامتر هستم. آمین یا رب العالمین!
سیاست ۸۶ :
ستاره دار شدن اساتید دانشگاه بعد از جریان دانشجویان ستاره دار؛ سفر پوتین به ایران و حضور اولین رییس جمهور روسیه بعد از پیروزی انقلاب در تهران؛ سفر احمدی نژاد به نیویورک و ماجرای دانشگاه کلمبیا؛ أتش اختلاف بین احمدی نژاد و قالیباف و آشتی با هاشمی رفسنجانی؛ صدور قطعنامه های پی در پی علیه ایران در شورای امنیت؛ ردصلاحیت گسترده اصلاح طلبان و پیروزی اصولگرایان در انتخابات مجلس هشتم.
اقتصاد ۸۶ :
سهمیه بندی بنزین؛ انحلال سازمان مدیریت و برنامه ریزی بودجه؛ ثبت رکورد تاریخی قیمت نفت به بیش از ۱۰۰ دلار؛ قطع گاز صادراتی ترکمنستان به ایران و بحران سرما در شمال ایران؛ افزایش واقعی نرخ تورم به بیش از ۲۰ درصد بعد از ۴۰ سال.
جامعه ۸۶:
طرح مبارزه با اشرار و افراد بد حجاب توسط ناجا؛ توقیف نشریات شرق و هم میهن و فیلترینگ گسترده سایت های اینترنتی از جمله بازتاب؛ انتقال نمایشگاه کتاب به مصلی تهران.
هنر ۸۶:
اعطای مجوز نمایش به گروه های تئاتر بعد از مدتها؛ ظهور پدیده قاچاق فیلم های روی پرده سینما؛ کسب نشان لوژیون دونوور توسط شهرام ناظری؛ بازگشت محمدرضا لطفی و اجرای کنسرت بعد از ۲۵ سال و آشتی شجریان و مشکاتیان؛ انتشار البوم ترنج محسن نامجو توسط حوزه هنری؛ حضور موسیقی پاپ در جشنواره فجر؛ جنجال فیلم های علی سنتوری و اخراجی ها.
ورزش ۸۶:
کسب اولین قهرمانی جهان در ورزش های تیمی توسط نوجوانان والیبالیست؛ حذف تیم پرستاره فوتبال ایران از جام ملتهای آسیا؛ کسب اولین سهمیه بسکتبال در المپیک بعد از انقلاب؛ جنجال انتخاب رئیس فدراسیون فوتبال؛ حضور سپاهان در جام باشگاههای جهان؛ کسب سومین طلای پیاپی جهانی توسط حمید سوریان در کشتی؛ کسب اولین سهمیه زن المپیک توسط سارا خوش جمال فکری در رشته تکواندو؛ سرمربیگری علی دایی در تیم ملی.
نظر شما چیست؟ با این شرایط سال خوبی بود یا نه ؟ !
پی نوشت : درباره علم ۸۶ :‌فقط ساخت داروی ضد ایدز توسط ایران

غزه‌‌؛ میدان ژاله ای است به وسعت فلسطین.اسرائیل( دولتمردان صهیونیسم ) دستگاهی است به وسعت ساواک.امروز فردای آن جمعه سیاه است.
یورش دوباره جنایتکاران به غزه تکرار تاریخ است.اگر تمام دنیا هم در صلح باشد لکه ای سیاه کافی است تا چرخه ستمکار و ستمدیده به حیات خود ادامه دهد و بهانه آن محل دائمی و سرآغاز همه ادیان بیت المقدس است.از میان تمام کشور های دنیا؛ایران تنها کشوری بوده که به وقت و بی وقت از فلسطین حمایت کرده است.اگر انقلاب ایران رخ نمیداد مردم فلسطین چگونه و به چه امیدی و با چه الگویی مقاومت خود را ادامه میدادند ؟این نکته بسیار اهمیت دارد.دلداری مردم ایران یک نیروی غیر قابل انکار است.

تلخ بودن این حوادث نه فقط در از دست دادن حیثیت و سرزمین مردم فلسطین است بلکه در نابرابر بودن این جنگ است. آخر کودک خفته در گهواره را چه به جنگ ؟این یورش تکراری دوباره از تب و تاب خواهد افتاد و آنچه که واضح است؛ شکستی دیگر برای صهیونیسم خواهد بود. من ایمان دارم که خود صهیونیسم ها؛ قبل از هر یورش به اشتباه بودن و شکست خوردن در آن اعتقاد دارند. اما چرا دوباره تاریخ را تکرار میکنند ؟و اینجاست که خیمه شب بازی سیاست ماهیت خود را نمایان میکند. سیاست تا بوده همین بوده. یک طرف سیاه و یک طرف سفید. درست مثل شطرنج. خوب بودن یا نبودن مهم نیست؛ مهم بودن است.فلسطین از ابتدا بوده اما اسرائیل هرگز.

حال کدامیک میتوانند به بودن خود ادامه دهند. آنکه دارای ریشه است یا آنکه بدنبال ریشه ؟ کار کدامیک سخت تر است ؟

فلسطین؛ انتظار است !

انقلاب یا کودتای مردمی ایران ۳ دهه است که ادامه دارد. در اینباره بسیار سخن ها رفته و ردیف کردن کلمات بوسیله من نیز باعث ایجاد حس تازه و روایت جدیدی نخواهد شد.آنچه ملت ایران در دهه پنجاه خواستند باعث انقلاب شد. اما آیا اکنون نیز همان خواسته ها وجود دارد ؟ به گمان عده ای آری و نشانه های آن را حضور خود جوش مردم در راهپیمایی های ۲۲ بهمن می دانند. که هر سال همانند گذشته برقرار است. اما به نظر من اینگونه نیست.نسلی که اکنون خود را برای انتقال تاریخ آماده میکند هرگز نتوانسته نطفه ای درک و احساس آن دوران را داشته باشد.راهپیمایی کنونی فقط به علت عدم وجود شرایطی است که مردم بتوانند احساسات و انرژی درونی خود را رها سازند.وجود محدودیت ها باعث این راهپیمایی شده و آنرا به نمایشگاهی از احساسات مردم تبدیل کرده است. شاید اگر در ۳ دهه قبل هم در این زمینه ها بوسیله رژیم زمان فعالیتی ایجاد میشد. اینگونه به سرعت شاهد وقوع انقلاب نبودیم.بعضی استعدادها بوسیله محرومیت ها کشف می گردد. محرومیت باعث نوعی خود جوشی میشود. که بوسیله آن میتوان بعضی استعدادها را نمایان ساخت. در دوران حکومت پهلوی فضای بسته انتشار افکار و زندانی شدن افراد زیادی باعث شد تا گفته ها و افکار و طرح های زیادی در زمینه های گوناگون در ایران بوجود آید. نویسنده های که به زندان رفتند و خالق ادبیات زمان خود شدند. روشنفکرانی که در پی بیداری مردم بودند و در زندان ها به گفته ها و نظریه های خود اندیشیدند و آنها را باز پروری کردند.
اکنون به گواهی شواهد موجود بعضی از محدودیت های آن دوران کاهش پیدا کرده است ( اما هرگز از بین نرفته است). بطبع آن باید استعداد های بیشتری نمود پیدا کند. اما اینگونه نیست . چه بسا هنوز همان افراد گذشته استعداد های زمان نامیده می شوند.شاید این از امتیازات آن دوره باشد که انقلاب به عنوان هدف آنها شناخته می شد. اما اکنون از جامعه ای که در حال بازگشت به حالت خفته خود است چگونه باید انتظار ظهور پدیده ای دیگر را داشت ؟ جامعه ای که سطح آرمان های آن از گذشته ها پایین تر است است نمی تواند مرتب صاحب پدیده شود. و چه بسا کشف استعداد های آن سخت تر است.اینجاست که ارزش انقلاب معنی خاص و ویژه خود را پیدا میکند. ارزشی که هرگز دوباره بدست نخواهد آمد و تکرار نخواهد شد. زیرا هر جامعه فقط یکبار انقلاب میکند

راد مردانی. از سنگ برون آمده با خود و کمان

ریش سنگین به هم تابیده

بانوانی هم با چشم غزل

بر بنا گوش سپید

گوشوار گل یخ خوابیده

دور از این بهمن و دی

روزگاری که نمیدانم کی

قصه مبهمی از ما را

در زمستان. پیش آتشدان

خواهند سرود

   شعر از  محمد علی سپانلو